Friday, March 13, 2026

Desika Stotram - 04 - Sri Abheeti Stavam

                                                                                 श्री:

Jaya Garuda Suparna
श्रीमते निगमान्त महादेशिकाय नम: 
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

4.श्री अभीतिस्तवः Abheethi Stavam ஸ்ரீ அபீதிஸ்தவம்
  • Composed by Swami Vedanta Desikan
  • Language - Sanskrit
  • On Ranganathan
  • Composed at Sathyakalam, Karnataka     
  • Slokas count 29
  • Benefits: Those who recite this Stotra with faith and devotion will surely be freed from fear, and Lord Ranganatha will fulfill their wishes.

[முன்னுரை]

ஸ்ரீ அபீதிஸ்தவம் 29 சுலோகங்கள்‌ கொண்டது. அச்சம்‌ நீக்குமாறு திருவரங்கனைப்‌ பிரார்த்தித்த ஸ்தோத்ரமாதலின்‌ இது இப்பெயர்‌ பெற்றது. ஸ்ரீதேசிகன்‌ திருவரங்கத்தில்‌ நெடுங்காலம்‌ எழுந்தருளியிருந்து திருவரங்கனை நன்கு அனுபவித்து க்ரந்தங்களை ப்ரவசநம்‌ செய்துகொண்டிருந்தார்‌. அப்பொழுது அங்கு முகம்மதியர்‌ படையெடுப்பால்‌ பெருந்துன்பம்‌ விளைந்தது. முகம்மதியர்படை கோவிலில்‌ புகுந்து பாழ்செய்ய முற்பட்டது. அங்கிருந்த புத்திமான்களான பக்தர்கள்‌ மூலஸ்தாநத்தைக்‌ கற்சுவர்‌ அமைத்து மறைத்து உத்ஸவ மூர்த்திகளைத்‌ தந்திமாய்‌ வெளியே எழுந்தருளப்‌ பண்ணிக்கொண்டு வடநாடு சென்று காத்தார்கள்‌. ஸ்ரீதேசிகன்‌ திருவரங்கனைப்‌ பிரிந்து அங்கே இருக்க விரும்பாது அவ்வூரை விட்டு வெளியே எழுந்‌தருளிவிட்டார்‌. பின்பு ஸ்வாமி திருநாராயணபுரத்தில்‌ இருந்த போது திருவுள்ளம்‌ மிகப்‌ புண்பட்டு அவர்‌ அபீதிஸ்தவம்‌ என்னும்‌ உயர்ந்த ஸ்தோத்ரத்தை அருளிச்செய்தார்‌. பெரிய பெருமாளுக்குத்‌ திருவாராதநம்‌ முதலியவை நின்றுவிட்டதையும்‌ உத்ஸவமூர்த்திகள்‌ வெளிநாட்டுக்கு எழுந்தருள நேரிட்டதையும்‌ நினைக்கும்போது ஸ்வாமிக்கு உண்டான மனநோவு கூறுந்‌தரமன்று. இப்படித்‌ திருவரங்கத்தில்‌ ஏற்பட்ட ஆபத்தை நீக்கி அபயமளிக்குமாறும்‌ உத்ஸவமுர்த்திகள்‌ மறுபடி பெரிய பெருமாளுடன்‌ சேர்ந்து திருவாராதநாதிகள்‌ கண்டருளும்படியும்‌ இந்த    ஸ்தோத்ரத்தால்‌ பிரார்த்திக்கின்றார்‌. பிறகு எதிரிகள்‌ அழிந்துவிட, கொப்பணார்யன்‌ என்ற பாகவதோத்தமனால்‌ உத்ஸவ மூர்த்திகள்‌ ஸ்ரீரங்கம்‌ எழுந்தருளிக்‌ கைங்கர்யங்கள்‌ முன்போல்‌ முறைப்படி நடந்தன. ஸ்ரீ தேசிகனும்‌ மனமகிழ்ந்து திருவரங்‌கத்துக்கு எழுந்தருளிப்‌ பெரிய பெருமாளை நன்கு அநுபவித்து வந்தார்‌. இந்த ஸ்தோத்ரத்தை நம்பிக்கையுடனும்‌ பக்தியுடனும்‌ பாராயணம்‌ செய்பவர்களுக்கு எத்தகைய அச்சமும்‌ நிச்சயமாய்‌ நீங்கும்‌. அவர்களின்‌ இஷ்டத்தைத்‌ திருவரங்கன்‌ தலைக்கட்டி வைப்பது உறுதி.

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

[Preface]

This stotra has 39 verses. It is called Abheethi Stavam because it is a prayer to Lord Ranganatha to remove fear. Sri Desika lived in Srirangam for many years, joyfully experiencing the Lord and teaching sacred texts. At that time, Muslim armies invaded Srirangam and caused great trouble. The invaders tried to damage the temple. Wise and devoted people built a stone wall to hide the main deity and safely took the Utsava Murti away to the north to protect Him. Sri Desika could not bear to stay in Srirangam without Lord Ranganatha, so he left the city. Later, while staying at Tirunarayanapuram, his heart was deeply pained. Remembering that daily worship had stopped and that the Utsava Murti had been taken away, he composed the great hymn Abheethi Stavam, praying for protection and fearlessness. He prayed that the danger in Srirangam be removed and that the Utsava Murti return and resume worship with the main deity. Later, when the enemies were defeated, a great devotee named Gopanna brought the Utsava Murti back to Srirangam, and temple services began again as before. Sri Desika happily returned to Srirangam and continued to enjoy the Lord. Those who recite this stotra with faith and devotion will surely be freed from fear, and Lord Ranganatha will fulfill their wishes.

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

Click each slokas header 
to read the sloka's meaning in Tamil & English

श्रीमान् वेङ्कटनाथार्यः कवितार्किक केसरी ।
वेदान्ताचार्य वर्यो मे सन्निधत्तां सदा हृदि ॥ 

अभीतिरिह यज्जुषां यदवधीरितानां भयं 
भयाभय विधायिनो जगति यन्निदेशे स्थिताः । 
तदेतदतिलङ्घित द्रुहिण शम्भु शक्रादिकं 
रमासखमधीमहे किमपि रङ्गधुर्यं महः ॥ 1 ॥

दया शिशिरिताशया मनसि मे सदा जागृयुः 
श्रियाऽध्युषित वक्षसः श्रित मरुद्वृधा सैकताः । 
जगत् दुरित घस्मरा जलधि डिम्भ डम्भ स्पृशः 
सकृत् प्रणत रक्षण प्रथित संविदः संविदः ॥ 2 ॥

यदद्य मित बुद्धिना बहुळ मोह भाजा मया 
गुण ग्रथित काय वाङ्मनस वृत्ति वैचित्र्यतः । 
अतर्कित हिताहित क्रम विशेषमारभ्यते 
तदप्युचितमर्चनं परिगृहाण रङ्गेश्वर ॥ 3 ॥

मरुत्तरणि पावक त्रिदशनाथ कालादयः 
स्वकृत्यमधिकुर्वते त्वदपराधतो बिभ्यतः । 
महत् किमपि वज्रमुद्यतमिवेति यच्छ्रूयते 
तरत्यनघ तद्भयं य इह तावकः स्तावकः ॥ 4 ॥

भवन्तमिह यः स्व धी नियत चेतनाचेतनं 
पनायति नमस्यति स्मरति वक्ति पर्येति वा । 
गुणं कमपि वेत्ति वा तव गुणेश गोपायितुः 
कदाचन कुतश्चन क्वचन तस्य न स्यात् भयम् ॥ 5 ॥

स्थिते मनसि विग्रहे गुणिनि धातु साम्ये सति 
स्मरेदखिल देहिनं य इह जातुचित् त्वामजम् । 
तयैव खलु संधया तमथ दीर्घनिद्रा वशं 
स्वयं विहित संस्मृतिर्नयसि धाम नैः श्रेयसम् ॥ 6 ॥

रमा दयित रङ्गभू रमण कृष्ण विष्णो हरे 
त्रिविक्रम जनार्दन त्रियुग नाथ नारायण । 
इतीव शुभदानि यः पठति नामधेयानि ते 
न तस्य यम वश्यता नरक पात भीतिः कुतः ॥ 7 ॥

कदाचिदपि रङ्गभू रसिक यत्र देशे वशी 
त्वदेक नियताशयस्त्रिदश वन्दितो वर्तते । 
तदक्षत तपोवनं तव च राजधानी स्थिरा 
सुखस्य सुखमास्पदं सुचरितस्य दुर्गं महत् ॥ 8 ॥

त्रिवर्ग पथ वर्तिनां त्रिगुण लङ्घनोद्योगिनां 
द्विषत्प्रमथनार्थिनाम् अपि च रङ्ग दृश्योदयाः । 
स्खलत्समय कातरी हरण जागरूकाः प्रभो 
कर ग्रहण दीक्षिताः क इव ते न दिव्या गुणाः ॥ 9 ॥

बिभेति भवभृत् प्रभो त्वदुपदेश तीव्रौषधात् 
कदध्व रस दुर्विषे बळिश भक्षवत् प्रीयते । 
अपथ्य परिहार धी विमुखमित्थमाकस्मिकी 
तमप्यवसरे क्रमादवति वत्सला त्वद्दया ॥ 10 ॥

अपार्थ इति निश्चितः प्रहरणादि योगस्तव 
स्वयं वहसि निर्भयस्तदपि रङ्ग पृथ्वीधर । 
स्वरक्षणमिवाभवत् प्रणत रक्षणं तावकं 
यदात्थ परमार्थविन्नियतमन्तरात्मेति ते ॥ 11 ॥

लघिष्ठ सुख सङ्गदैः स्वकृत कर्मनिर्वर्तितैः 
कळत्र सुत सोदरानुचर बन्धु संबन्धिभिः । 
धन प्रभृतिकैरपि प्रचुर भीति भेदोत्तरैः 
न बिभ्रति धृतिं प्रभो त्वदनुभूति भोगार्थिनः ॥ 12 ॥

न वक्तुमपि शक्यते नरक गर्भ वासादिकं 
वपुश्च बहु धातुकं निपुण चिन्तने तादृशम् । 
त्रिविष्टप मुखं तथा तव पदस्य देदीपतः 
किमत्र न भयास्पदं भवति रङ्ग पृथ्वीपते ॥ 13 ॥

भवन्ति मुख भेदतो भय निदानमेव प्रभो 
शुभाशुभ विकल्पिता जगति देश कालादयः । 
इति प्रचुर साध्वसे मयि दयिष्यसे त्वं न चेत् 
क इत्थमनुकम्पिता त्वदनुकम्पनीयश्च कः ॥ 14 ॥

सकृत् प्रपदन स्पृशामभय दान नित्यव्रती 
न च द्विरभिभाषसे त्वमिति विश्रुतः स्वोक्तितः । 
यथोक्त करणं विदुस्तव तु यातुधानादयः 
कथं वितथमस्तु तत् कृपण सार्वभौमे मयि ॥ 15 ॥

अनुक्षण समुत्थिते दुरित वारिधौ दुस्तरे 
यदि क्वचन निष्कृतिर्भवति साऽपि दोषाविला । 
तदित्थमगतौ मयि प्रतिविधानमाधीयतां 
स्वबुद्धि परिकल्पितं किमपि रङ्गधुर्य त्वया ॥ 16

विषाद बहुळादहं विषय वर्गतो दुर्जयात् 
बिभेमि वृजिनोत्तर: त्वदनुभूति विच्छेदतः । 
मया नियत नाथवान् अयमिति त्वमर्थापयन् 
दयाधन जगत्पते दयित रङ्ग संरक्ष माम् ॥ 17 ॥

निसर्ग निरनिष्टता तव निरंहसः श्रूयते 
ततस्त्रियुग सृष्टिवत् भवति संहृतिः क्रीडितम् । 
तथाऽपि शरणागत प्रणय भङ्ग भीतो भवान् 
मदिष्टमिह यद्भवेत् किमपि मास्म तज्जीहपत् ॥ 18 ॥

कयाधुसुत वायस द्विरद पुङ्गव द्रौपदी- 
विभीषण भुजङ्गम व्रजगणाम्बरीषादयः । 
भवत्पद समाश्रिता भय विमुक्तिमापुर्यथा 
लभेमहि तथा वयं सपदि रङ्गनाथ त्वया ॥ 19 ॥

भयं शमय रङ्गधाम्न्यनितराभिलाष स्पृशां 
श्रियं बहुळय प्रभो श्रित विपक्षमुन्मूलय । 
स्वयं समुदितं वपुस्तव निशामयन्तः सदा 
वयं त्रिदश निर्वृतिं भुवि मुकुन्द विन्देमहि ॥ 20 ॥

श्रियः परिबृढे त्वयि श्रित जनस्य संरक्षके 
सदद्भुत गुणोदधाविति समर्पितोऽयं भरः । 
प्रतिक्षणमतः परं प्रथय रङ्गधामादिषु 
प्रभुत्वमनुपाधिकं प्रथित हेतिभिर्हेतिभिः ॥ 21 ॥

कलि प्रणिधि लक्षणैः कलित शाक्य लोकायतैः 
तुरुष्क यवनादिभिर्जगति जृम्भमाणं भयम् । 
प्रकृष्ट निज शक्तिभिः प्रसभमायुधैः पञ्चभिः 
क्षिति त्रिदश रक्षकैः क्षपय रङ्गनाथ क्षणात् ॥ 22 ॥

दिति प्रभवदेहभिद्दहन सोम सूर्यात्मकं 
तमः प्रमथनं प्रभो समुदितास्त्र बृन्दं स्वतः । 
स्ववृत्ति वशवर्तित त्रिदश वृत्ति चक्रं पुनः 
प्रवर्तयतु धाम्नि ते महति धर्म चक्र स्थितिम् ॥ 23 ॥

मनु प्रभृति मानिते महति रङ्गधामादिके 
दनु प्रभव दारुणै: दरमुदीर्यमाणं परैः । 
प्रकृष्ट गुणक श्रिया वसुधया च सन्धुक्षितः 
प्रयुक्त करुणोदधिः प्रशमय स्वशक्त्या स्वयम् ॥ 24 ॥

भुजङ्गम विहङ्गम प्रवर सैन्य नाथाः प्रभो 
तथैव कुमुदादयो नगर गोपुर द्वारपाः । 
अचिन्त्य बल विक्रमास्त्वमिव रङ्ग संरक्षकाः 
जितंत इति वादिनो जगदनुग्रहे जाग्रतु ॥ 25 ॥

विधिस्त्रिपुरमर्दनस्त्रिदशपुङ्गवः पावकः 
यम प्रभृतयोऽपि यद्विमत रक्षणे न क्षमाः । 
रिरक्षिषति यत्र च प्रतिभयं न किञ्चित् क्वचित् 
स नः प्रतिभटान् प्रभो शमय रङ्गधामादिषु ॥ 26 ॥

स कैटभ तमो रविर्मधु पराग झञ्झामरुत् 
हिरण्य गिरि दारणस्त्रुटित कालनेमि द्रुमः । 
किमत्र बहुना भजत् भव पयोधि मुष्टिन्धयः 
त्रिविक्रम भवत्क्रमः क्षिपतु मङ्क्षु रङ्गद्विषः ॥ 27 ॥

यति प्रवर भारती रस भरेण नीतं वयः 
प्रफुल्ल पलितं शिरः परमिह क्षमं प्रार्थये । 
निरस्त रिपु संभवे क्वचन रङ्गमुख्ये विभो 
परस्पर हितैषिणां परिसरेषु मां वर्तय ॥ 28 ॥

प्रबुद्ध गुरु वीक्षण प्रथित वेङ्कटेशोद्भवाम् 
इमामभय सिद्धये पठत रङ्गभर्तुः स्तुतिम् । 
भयं त्यजत भद्रमित्यभिदधत् स वः केशवः 
स्वयं घन घृणा निधि: गुण गणेन गोपायति ॥ 29 ॥

Thus concludes the Sri Abheeti Stavam
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

SarvamSriKrishnarpanam